سلام....سلام....سلام.....

سلام بر دوستان و خواهران و طرفداران محمد رضا گلزار عزیز

و یه سلام دیگه ( به قول رضا عطاران در یکی از صحنه های فیلم):

سلام بر بزرگ مرد عرصه هنر محمدرضـــــا گلــــــــــــــــــــزار

این یه جمله زیباترین جمله ای بود که عطاران بیان می کنه واقعا محشره...

البته یکی دیگه هم هست حالا جزئیات رو در طول گزارش توضیح میدم...



یه گزارش دیگه...از یه اکران دیگه...

لحظه به لحظه و پر از خاطره...

باز هم ساعت 6 ... و یه شاخه گل سرخ ...

مثل همیشه قراری بود میان خواهران گلزاری و طرفداران رضای عزیز در سینما پایتخت که با هم و در کنار هم فیلم زیبای توفیق اجباری رو تماشا کنند و از همه مهمتر رضای عزیز و آویسا کوچولوی نازنین رو تشویق کنند...

قرار بود من (لیلا) یک ساعت زودتر یعنی ساعت 5 برم به سینما پایتخت...5:1۰ دقیقه به سینما رسیدم و باز هم مثل اکران قبلی تا چشمم افتاد به سردر سینما (خودتون تصور کنید....خشکم زده بود ) لحظاتی ایستادم و به تصویر هنرمند محبوبمون خیره شده بودم...از خیلی دورترها این تصویر خودنمایی می کرد.

وارد سینما شدم...یه گلزاری عزیز درسالن بودند به نام شیما رضای عزیز که تا اومدن بقیه دوستان کلی درباره خواهران گلزار با هم صحبت کردیم...دقایقی بعد دو تا از برادرای گلزاریمون( البته خودشون گفتند برادران گلزاری هاااااااااااااا) با یه شاخه گل سرخ در این اکران حضور پیدا کردند و یه گلزاری دیگه به نام ساناز عزیز هم به جمع ما اضافه شد البته با همراهشون و با یه شاخه گل سرخ...کم کم داشت به جمعیت اکرانی ها و گلزاری ها اضافه میشد....سالن تقریبا پر شده بود از گلزاری های مهربون...بهاره عزیز و بهناز گل و مادر محترمشون هم ساعت تقریبا 6 بود که بهسینما رسیدند....( بهاره جون خیلی خوشحال شدم که تونستم دوباره ببینمت مهربونم)... خلاصه من دوستانی رو که تا اون ساعت به سینما آمده بودند رو به بهاره جان معرفی کردم...و بعد با هم رفتیم تا عکسهای فیلم رو ببینیم....عجب عکسهایی بود عالیه...عالی...همون موقع ها بود که شفق عزیز و دوست گلش و آبجی کوچولوی نازش هم اومدند و به ما پیوستند...وای عجب شلوغ شده...صدا به صدا نمی رسه...همه دارن درباره این فیلم و اکران خواهران گلزاری صحبت می کنند...منم خوشحالم...و به همراه بهاره عزیز به سوالات دوستان جواب میدیم...

                                                 عکس از حدیث بشارتی

لحظاتی بعد فائزه عزیز هم خودشو می رسونه از دیدن فائزه جون خیلی خوشحال شدم...فائزه عزیز به همراه مادر عزیزش به سینما اومده بود...وای عجب شور و غوغایی هستش نمی دونم چرا دلم شور میزنه...بهاره هم منتظر چند تا از دوستان هست و همش میره جلوی در و دوباره میاد تو سالن...البته منم دنبالش میرم و میام...سحر دوست عزیز دیگری بود که از اول تا آخر همراهمون بود...شیمای گل هم امد البته بدون رامتین عزیز ( رامتین جان جات خیلی خالی بود).... لیلای عزیز( ماریا و دوستان ) به همراه چند تا از دوستای گلشون وارد سینما شدند و با بهاره دست دادند و سلامی کردند و تولدش رو بهش تبریک گفتند که از اینجا به بعد تبریکات تولد شروع شد...منم از فرصت استفاده کردم و به دوستانی که اطرافم بودند گفتم که فردا ( پنجشنبه عصر) من و منیژه رحمانی عزیز ( که به همراه ماورای عزیز جاشون خیلی خیلی خالیه ) برای بهاره آپ می کنیم...

منیژه مهربونم و ماورای عزیز خیلی خیلی جای خالی شما مهربونا احساس میشد همه بچه هایی که می اومدند بعد از معرفی خودشون ...می گفتند منیژه جان چطوره...نمی یاد؟؟؟خلاصه اینکه می خوام بگم همه دوست دارن منیژه جون...

جای حدیث عزیز هم واقعا خالی بود...حدیث جون تا لحظات آخر سعی کرد بیاد به اکران اما به دلیل اینکه امتحان داشت نتونست خودش رو به ما برسونه...و تو اکران حضور داشته باشه...حدیث گلم...جات خیلی خالی بود...

هنوز چند دقیقه ای به آغاز فیلم مونده و بحث اکران و فیلم داغه داغه ...بهاره و من به دوستان توضیح میدیم که وقتی در سالن باز شد به آخر سالن بروند و اونجا بنشینند...تا بتونیم با خیال راحت و بیشتر و بیشتر از اکران قبل رضا رو تشویق کنیم...اما نشد که نشد؟؟؟...چرا؟ حالا بعدا میگم...ساعت هفت شد ...زمان شروع فیلم رسید...

قلبم تند تند میزنه...مسئول سینما داد زد توفیق اجباری...سالن شماره یک...بفرمایید...( شماره ردیف و صندلیم هم یک بود) اصلا همه چیز تک بود و یک بود ....فیلم هم یک یک بود...ای بابا چقدر یک یک کردمااااااااا...دل تو دلم نیست با خودم می گفتم خدا کنه اکران هم یک یک بشه)...وای خدای من عجب شور و غوغایی هستش حالا تو این شلوغ پلوغی بلیطم رو نمی یابم...ای داد بر من کجا گذاشتمش...یافــــــــتم...یافتم...داشت قلبم می ایستاد ... با بهاره و فائزه و دوستان دیگر رفتیم داخل سالن ... به به ردیف های اخر به طور کامل پر شده بود از گلزاری ها ... من و بهاره فهمیدیم که همه پایه هستند واسه تشویق رضای عزیز ...چرا ؟؟؟ به این دلیل که بیرون از سالن به دوستان اعلام کرده بودیم هر کی برای تشویق کردن و سوت زدن پایه هست بره آخر سالن بنشینه....خب پر شدن ردیف های اخر نشان دهنده این هستش که خدا رو شکر دوستای تشویق کننده در سالن زیاد هست...به هر حال برای خودمون اون آخرا جایی نبود برای همین ردیف های وسطی سالن رو خودمون گرفتیم و ردیف جلویی مون هم ماریا و دوستان ( لیلا) و نینا و بقیه گوگوشیها نشسته بودند ... من دقیقا وسط سالن بودم...جام خوب بود.

بهاره سمت راستم بود و شفق کنار بهاره و سمت چپم هم فائزه جون شسته بود و کنارش هم بهناز جان...و...تا موقعی که فیلم شروع بشه همه داشتند برای تشویق هاشون برنامه می ریختند و هر کی یه چیز می گفت و موافقان و مخالفان نظرشون رو می گفتند....خلاصه اینکه برنامه تشویق ها تنظیم شد...من و فائزه مشغول صحبت درباره عکس گرفتن از صحنه های فیلم بودیم.....

وای خدای من فیلم تا چند لحظه ی دیگه شروع میشه...قلبم داره از هیجان می ایسته...بچه ها به هم خوراکی تعارف می کنند من که هیچی نمی تونم بخورم همینطور بهاره....اصلا تو حال و هوای خودمون بودیم...و منتظر آغاز شدن فیلم....تو تاریکی سالن چشمهای اشک آلودمون معلوم نیست ( البته اشک شوق)...تبلیغات شروع میشه....( حالا داشته باشید هماهنگی ها ی تشویق رو)

بچه ها با توجه به هماهنگی های زیاد و صحبت های ما در باره اینکه وقتی فیلم شروع شد تشویق هامون رو شروع کنیم....از همون اولین تبلیغ شروع کردند به تشویق کردن و سوت زدن...البته بگما همه با هم هماهنگ بودیم اما به دلیل ذوق و شوق دیدن این فیلم یه کم عجله کردند عزیزان...به هر حال چند لحظه بعد...سکوت تمام سالن رو فرا گرفت همه چشمها منتظر بودند تا تصویر رضا رو ببینند....واااااااااای خدای من فیلم شروع شد....به نام خدا روی پرده نقره ای نقش بست....سکوت شکسته شد و دست زدن ها و سوت زدن ها آغاز شد...و اما اولین صحنه ی فیلم رضای عزیز در حال رانندگی با ماشین معروفش ...از زوایای مختلف دست زدن ها و سوت و تشویق ها 4 برابر شد...( به این دلیل گفتم 4 برابر چون رضای عزیز عدد 4 رو خیلی دوست داره) خلاصه هنگامی که نام زیبای محمدرضا گلزار روی پرده نقش بست دیگه هیچ کدوم از ماها نمی تونستشم دست نزنیم و تشویق نکنیم...اصلا نمی شد...یه نکته جالب از آغاز فیلم تا پایان فیلم...این بود که تعداد بسیاری از دوستان صحنه به صحنه فیلم رو یا عکس می گرفتند یا فیلم البته با گوش های رنگارنگشون....فائزه عزیز هم با موبایلش یه سری عکس انداخت و فیلم گرفت...البته منم این وسط بیکار نشسته بودم و گهگاهی با گوشی فائزه جان عکس می انداختم...خلاصه جمع عکاسان و فیلمبرداران عزیز حسابی جمع بود....ما هم از بیشتر این هنرمندان قول گرفتیم که این عکسها رو برای خواهران گلزار بفرستند تا برای شما دوستان عزیز بزاریم تو وبلاگ تا همه ببینند و انرژی بگیرند...

خواهرای خوبم و دوستان مهربونم فیلم واقعا زیباست و اگه بخوام مو به مو تمام لحظه هاش رو براتون تعریف کنم چیزی برای گزارش تصویری نمی مونه اما چند صحنه از زیباترین صحنه های فیلم رو به طور خیلی خلاصه برای شما عزیزان توضیح میدم...چون واقعا نمی شه از این صحنه های دیدنی گذشت....

یکی از صحنه ها همونی هست که خودتون تو آنونس فیلم دیدید...همونجا که رضا عطاران می گه: سلام بر بزرگ مرد عرصه هنر محمدرضا گلزار.... وااااااااااااای نمی دونید وقتی عطاران این جمله رو گفت چه غوغایی تو سالن به پا شد....تماشاگران چه کردند....تشویق و سوت کم بود....آخر جمله بـــــــــود....

یه قسمت دیگه مربوط میشه به لحظه ای که آقای احمد پور مخبر که نقش پدر بزرگ رضا رو در این فیلم بازی می کنه یه چیزی به رضا میگه که سینما رو میبره رو هوا....دست نویسنده(پیمان عباسی) درد نکنه ...عجب جمله ای...واقعا که برازنده خود رضاست....حالا بگم چی گــفت: رضا تو این صحنه یه دسته گل می خره و میاد تو ماشین میشینه که پدربزرگ ماهش بهش میگـه: 

(( چرا گل خریدی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ خودت یه پارچه گلی))

وای این جمله رو که گفتا همه تشویقش کردند ....سالن رفت رو هوا....من که تا آخر فیلم این یه جمله شصت بار تو دلم زمزمه کردم .... آخه نمی دونید چقدر این جمله به دلامون نشست که....وای پدربزرگ مهربونش با همون لحن جالبشون و البته خیلی جدی رو به رضا کرد و گفت چرا گل خریدی ؟؟؟؟که رضا با تعجب نگاه کرد و بعدش خیلی قشنگ گفت خودت یه پارچه گلی ..... خیلی خوب بود....خیلی زیبا بود....خیلی لحظه قشنگی بود برای همه ما....عالی بود این دیالوگ....عالی بود.

یکی دیگه از صحنه ها همون قسمت بود که بازهم تو آنونس فیلم بود که پدر بزرگ می گه می خوای یه زن دیگه بگیری ؟؟؟؟؟... رضا هم با تعجب عجیبی می گه کدوم زن ... و پدر بزرگ با همون لحن مخصوصش میگه شهناز...رضا هم با تعجب بیشتری میگه شهناز کیه؟؟؟؟...و پدر بزرگ هم در جواب میگه....شهناز افشار...که رضا یکدفعه خندش میگیره و با خنده میگه مهناز افشار...ما فقط با هم همکاریم...بعدش هم پدر بزرگ روزنامه ای که این شایعه رو نوشته بوده به رضا نشون میده و غیره...( می دونید به نظر من لازم بود این نکته تو فیلم مطرح بشه تا دیگه جلوی این شایعه خسته کننده گرفته بشه....من از این قسمت هم خوشم اومد)...چون جواب محکمی بود به همه اونایی که این شایعات رو درست می کنند...

فعلا یه کوچولو از منزل زیبای رضا بگم براتون...

دو طبقه....طبقه اول منزل شخصی رضای عزیز و طبقه دوم منزل پدری ایشون...ساده و زیبا...با یه حیاط کوچولوی خوشگل و سر سبز و با صفا ....داخل خونه رضا پر هستش از عکسهای رضای عزیز از عکسهای نوزادی تا عکسهای بزرگی...یکی از عکسهایی که قاب کرده بود و البته چون دیوار جا نداشت دیگه روی زمین کنار دیوار گذاشته شده بود همین عکسی هست که کنار دریا هست و ما تو وبلاگون گذاشتیم...یعنی ماورای عزیز برای وبلاگ درست کرده....وقتی این عکس رو تو خونه رضا دیدم کلی ذوق کردم....و یه نکته جالب که فکر می کنم برای همه جالب باشه این بود که تمام اون عکسهای مدلینگ رضا که پشت صحنه عکسها نمای سنتی داشت...با پارچه های طرحدار سنتی...همش تو خونه خود رضا گرفته شده بود و اون عکسهایی که در کنار یه موتور رضا انداخته هم در خانه خود رضا گرفته شده...و همون موتور تو اتاق رضا بود بقل دیوار...دیگه از چی بگم....آهان همون ساعت پایه داره که تو فیلم آتش بس روی زمین بقل دیوار گذاشته شده بود...تو خونه رضای عزیز بود...تمام این وسایل ها که برای عکسها و فیلمهاش استفاده می کنه برای خودشون هست....وقتی تو فیلم خودتون اینها رو ببینید براتون خیلی جالب تره...

خلاصه فیلم به پایان میرسه....و ما باید باز هم خداحافظی کنیم و بریم... اما نه ....هنوز عکس یادگاری انداختنمون مونده...من و بهاره و بهناز و مادر بهاره و سحر و فائزه برگشتیم به سالن ورودی و رفتیم طبقه بالا تا چند تایی عکس به یادگاری بگیریم...بعد از کلی عکس انداختن تکی و دونفره و دست جمعی دیگه وقت خداحافظی رسید...خداحافظی کردیم البته ۱۰ دقیقه فقط خداحافظیم بود و بعدش من و سحر عزیز هم با هم رفتیم....

واااااااااااااااااایعجب روزی بود....نه باید بگم....عجب شبی بود....محشر بود....عالی بود....ولی جای خیلی ها خالی بود....جای حدیث....منیژه ....ماورا....کمند....پروین....لیلا....مستانه....و مخصوصا خانواده خود رضا و رضای عزیز و شهناز خانم مهربون....

این بود گزارش من از این اکران امیدوارم به دلهای گلزاریتون نشسته باشه و خوشتون اومده باشه....

در پایان یه تشکر ویژه می کنم از طرف خودم و تمام خواهران گلزاری از آقای محمدرضا گلزارعزیزمون به خاطر بازی قشنگشون در این فیلم....و تبریک میگم پیروزی تیمشون رو در بازی اصفهان

و یه تشکر هم از خانواده عزیزشون به خاطر اینکه حتما در طول فیلمبرداری توفیق اجباری که در منزلشون بوده شرایط سختی رو تحمل کردند تا این فیلم دیدنی ساخته بشه ازاین بابت از خانواده گلزار ممنونیم.آقای گلزار انشالله همیشه موفق و شاد باشید

از همه شما ممنونم

گزارشی از لیلا اسلامی...